Waarom steeds over je grens gaan geen toeval is

Schrijven als Therapie
15 uur geleden
4 minuten om te lezen

Je merkt het meestal pas achteraf.Dat je weer te ver bent gegaan. Dat je te lang bent doorgegaan. Dat je iets hebt toegezegd, terwijl je lijf allang signalen gaf dat het eigenlijk te veel was.

Veel mensen die steeds over hun grens gaan, denken dat ze gewoon beter moeten leren nee zeggen. Of dat ze sterker moeten worden. Maar over je grens gaan is zelden een kwestie van onwil of onkunde. Het is meestal een patroon dat ooit logisch was, misschien zelfs noodzakelijk.

In een eerdere blog schreef ik al over hoe emotionele blokkades ontstaan wanneer gevoelens lange tijd geen ruimte kregen. Over je grens gaan is vaak één van de manieren waarop zo’n blokkade zich laat zien.

Verandering begint niet met corrigeren, maar met begrijpen.

Over je grens gaan is geen toeval — Over je grens gaan is zelden een kwestie van onwil of onkunde.

Over je grens gaan is vaak een oud patroon

Niemand wordt geboren met het idee dat hij zichzelf moet voorbijlopen. Dat leer je. Vaak al heel vroeg in je leven. Misschien paste je je aan om de rust te bewaren. Misschien voelde je feilloos aan wat anderen nodig hadden, maar minder goed wat jij nodig had. Of misschien leerde je dat doorgaan veiliger was dan stoppen.

Dat soort ervaringen nestelen zich. Niet als bewuste overtuigingen, maar als automatische reacties. Je merkt het later terug in je dagelijks leven. Je gaat door, terwijl je moe bent. Je stelt je eigen behoefte uit. Rust voelt ongemakkelijk, alsof er iets niet klopt. En grenzen worden pas zichtbaar, wanneer ze al overschreden zijn.

Dat betekent niet dat je het verkeerd doet. Het betekent dat je systeem doet wat het ooit heeft geleerd.

Waarom praten hierover niet altijd helpt

Praten over grenzen kan helpend zijn, maar vaak pas later in het proces. In gesprekken wil je het logisch houden. Je zoekt woorden die kloppen, die de situatie (gebeurtenis, herinnering) uit kunnen leggen. Ondertussen zitten de signalen waar het echt om gaat vaak niet in taal, maar in je lijf.

Spanning in je schouders. Een knoop in je maag. Vermoeidheid die je wegduwt omdat het niet uitkomt. Zodra je gaat praten, neemt je hoofd het over. Dat hoofd wil verklaren, wil oplossen en ook afronden. Terwijl juist daar de grens vaak opnieuw wordt genegeerd.

Dat is ook de reden waarom praten soms niet de eerste ingang is. In een andere blog leg ik uitgebreider uit waarom schrijven dan juist wél helpend kan zijn, zonder dat je alles onder woorden hoeft te brengen.

Wat schrijven anders doet

Schrijven haalt die druk weg. Je hoeft niets uit te leggen. Je hoeft niets netjes te formuleren. Je schrijft niet voor een ander, maar om te zien wat er in jou gebeurt.

Door te schrijven zet je ervaringen buiten jezelf, op papier. Ze zitten niet langer alleen in je hoofd of je lijf. Daardoor ontstaat afstand. Niet omdat het probleem verdwijnt, maar omdat jij er niet meer volledig in vastzit. Geloof me, dat gebeurt echt. Ik heb het namelijk zelf ervaren. I’m hooked aan schrijven, kun je wel zeggen.

Dat is wat hier bedoeld wordt met ruimte. Geen leegte en geen rust die je moet voelen, maar overzicht. Je kunt kijken naar wat er gebeurt, in plaats van er middenin te blijven hangen. Die afstand maakt het mogelijk om terugkerende situaties te herkennen. Vaak blijkt dat het niet steeds een nieuw probleem is, maar hetzelfde conflict in een andere vorm. Daarover lees je meer in een eerdere blog. Veel mensen merken dat schrijven helpt bij emotionele blokkades, juist omdat gevoelens niet opgelost hoeven te worden, maar erkend en doorleefd.

Geen oplossing, wel beweging

Schrijven zorgt er niet voor dat je ineens perfect je grenzen bewaakt. Het verleden verandert er niet door. Maar het verandert wel hoe sterk dat verleden je blijft aansturen.

Je gaat eerder merken wanneer je over je grens gaat. Je herkent sneller het moment waarop je normaal gesproken doorgaat. En soms is dat al genoeg om net iets anders te reageren dan je gewend bent.

Niet omdat alles helder is.Maar omdat je ziet wat er gebeurt.

Werken met het SpinragVrij Programma

Het SpinragVrij Programma is een boek met gerichte schrijfopdrachten, opgebouwd rond drie pijlers: bewustwording, emotieverwerking en opnieuw richting geven aan je leven. Schrijven is daarin geen los onderdeel, maar de manier waarop het hele programma is opgebouwd.

Er staan tijdschema’s in als richtlijn, zodat het geen goed voornemen blijft dat je af en toe oppakt. De maximale duur is zes maanden, omdat echte verandering regelmaat vraagt. Niet alles tegelijk, maar wel met aandacht.

Stap voor stap. Laag voor laag.

In het SpinragVrij Programma komen deze thema’s samen: begrijpen wat er speelt, verwerken wat vastzit en weer richting kiezen. Het programma bouwt voort op wat in de blogs wordt aangeraakt, maar biedt structuur en verdieping.